Bugün, aslında yazımın yayın tarihine göre dün (20 Şubat Salı) neler yaptım: Bir iş için Eminönü'ne gittim. Giderken otobüse bindim. Aradığım arkadaşımın yıllar önce başka yere taşınmış olduğunu öğrendim.

Biraz çevreyi dolaştım. Oralara gitmeyeli Çiçek Pazarı değişmiş. Mısır Çarşısı duvarı boyunca dizili bütün çiçekçi kulübeleri kaldırılmış. Ama o sokakta yine çiçekçiler var. Sadece duvara dayalı kulübecikler kaldırılmış. Şimdi artık hayvan satıcıları daha çok sanki. Tavus kuşları bile vardı. İlk defa bembeyaz tavus kuşları gördüm. Çeşitli tavuk cinsleri, güvercin, fare, tavşan, bıldırcın, keklik, sülün, ördek, kedi, dükkanların içlerinde kanaryalar, muhabbet kuşları, akvaryumlar, balıklar, daha neler neler.. Neden benim hâlâ fotoğraf makinem yok? Mısır çarşısında ise baharat kokuları ve kapılardan birinin ağzındaki dönerciden etrafa yayılan kokular birbirine karışıyordu. Mısır Çarşısının diğer yanındaki sokak yine eskisi gibiydi. Peynir çeşitleri, her türlü salça, sucuk, pastırma, zeytin vesaire..

Tahtakale'yi de dolaştım. Telekomünikasyon merkezinin yanındaki sokak son derece soğuk ve sevimsizdi. Ben lisedeyken arkadaşlarla bu sokağa gidip ucuz walkman arardık. Şimdi kim ne satıyor çok dikkat etmenim ama yol kenarlarında cep telefonu ve aksesuarları filan satan işportacılar gözüme çarptı. Yürürken her beş metrede bir adamlar gelip kulağıma "sidi sidi" diye fısıldıyorlardı. Belki altı yedi kez tekrarlandı bu anlamsız davranışlar. Korsan CD satışlarını önlemek için ciddi önlemler alındığı için mi bu adamlar kulaklara fısıldayarak satış reklâmı yapıyorlar acaba? Ayrıca bir iki iş hanını dolaştım. Bunlardan biri de Vakıf Han idi. Saatçiler ve hacı malzemeleri dükkânları vardı. Bu civar aslında Türkiye saatçilik merkezidir.

Tahtakale'nin diğer yerleri çok hoştu ama. Sofralar için zarif ekmek sepetlerinden hiç aklınıza gelmeyecek ufak tefek ev içi dekoratif eşyalarına kadar çok güzel şeyler bulabilirsiniz. Her sokak bir âlem. Sobacıların bile sokağı var. Her türlü saç soba, döküm sobalar, mangallar, ızgaralar, soba boruları, maşalar, Anadolu usulü katmer, bazlama gibi şeyler kızartmak için saç levhalar var. Tahtakale’nin ara sokaklarında işe yarar veya işe yaramaz o kadar değişik değişik şeyler satılıyor ki insan şaşırıyor. Acaba ben başka bir ülkede miyim? Burası Singapur mu? Kolombiya mı? Diye düşünebilirsiniz.

Bu çevrede bir de Mahmutpaşa var. Üstleri tente kaplı sevimli ara sokaklarıyla bambaşka bir âlemdir. Oralara uğramadım. Bu çevre çok eski zamanlarda olduğu gibi şimdi de İstanbul’un en hareketli en cıvıl cıvıl ticaret merkezidir. Artık özellikle zenginler Akmerkez gibi lüks yerlere gidip Mahmutpaşa civarında 1 liraya satılan don için 30 lira öderler, hangi akla hizmet ediyorlarsa. Neyse, bu onların tercihi. Parası olan çarçur etmeyi seviyor işte. Fransız malı cici, Türk malı kaka onlar için.

Sonra Unkapanı'ndaki eski patronumun yolunu tuttum. Arka sokaklardan İMÇ bloklarına İlk girdiğim yerde bir anda kendimi Türkiye’nin müzik piyasasıyla karşı karşıya buldum. Müzik şirketlerinden kaset - CD ve müzik enstrümanları satış yerlerine kadar çok çeşitli iş yerleri var. Sonra eski patronumun şirketine girdim. Bunlar dekorasyon vesaire işleri yapıyorlar. Patron o an şirkette değildi. "Biraz sonra gelir, çevreyi dolaşmaya çıktı" dediler. Fazla bekleyemedim.

Unkapanı köprüsünden karşıya geçerken yine her zamanki gibi balık tutan kişilere rastladım. Her yerde herkes bir şeylerin peşinde. Sonra Şişhane - Tepebaşı derken oralarda oturan İngiliz arkadaşlarımı hatırladım. Telefon ettim. Galata Kulesinin dibindeyiz gelebilir misin dediler. Gittim. Kulenin dibinde muhtarlık binasının yanında güzel bir yer var. Dışarı masalar koymuşlar. Hannah ve Daisy orada ıhlamur içiyorlardı. Çay içersin di mi dediler. No, thank you” dedim. Hannah bilir meteliksiz olduğumu. “Hadiii, ben ısmarlıyorum” dedi. Biraz çene çaldık. Abimin hastane maceralarından bahsettik. Türkçe olarak “geçmiş olsun” demeyi bile öğrenmişler. Aslında ben öğretmiştim vaktiyle. Tiroid’in İngilizcesini öğrendim ben de onlardan. Fazla değişik değil.

Sonra Daisy gitti. Hannah avize bakacakmış. Şişhanedeki avizecileri dolaştık. Her sokakta yüzlerce, binlerce avizeci dükkânları! Her çeşit avizeler, lambalar.. Büyük hayrette kaldım. İnsanımızın olağanüstü geniş hayal gücü varmış doğrusu. Ne modeller tasarlamışlar aklınız durur! Yani avizecilik deyip geçmeyin. Şişhane’de dev bir avizecilik sektörü oluşmuş. Muazzam bir sektör. Zengin modeller ise gerçekten çok çok şaşırtıcı. Ama fiyatlar çok yüksek. Sonra Hananın ısmarladığı lahmacun ile karnımızı doyurduk. Galatasaray meydanında vedalaştık, ben evin yolunu tuttum, o da kendi evinin..

Böylece, Eminönü’ne giderken harcadığım bir otobüs bileti parasının dışında hiç para harcamadan çok güzel gezintilerle keyifli anlarla dolu bir gün geçirdim. İnşallah benim de bol para harcayabileceğim günler gelir. Âmin.