Canınız sıkıldı ve öylesine hava alayım diye evden çıktınız. Oysa bir an önce bitirmeniz gereken önemli bir çalışmanız vardı. Düşündünüz: “Biraz dolaşıp açılayım. Fazla değil, beş – on dakika…”

Dışarıda başınıza öyle şeyler geldi ki, evdeki çalışmanın önemini ve ivediliğini unuttunuz. Bununla da kalsa iyi: Kendi başınıza çorap ördünüz. Dertsiz başınıza dert açtınız. Ocağınıza incir ağacı diktiniz.

Bu anlatım sadece bir benzetmedir.

Hayatımızda buna benzer saçmalıkları çok kolay yapabiliyoruz.

“Beş on dakika oyalanayım, eğleneyim” diye bir şeyler yaparken, sağa sola gereksiz sataşmalarımız beklenmedik bir şekilde asli vazifelerimizden daha öncelikli, hatta hayati önem taşıyan bir hale gelebiliyor.

Bununla da kalmıyor: Başkalarının hayatına ve haklarına da tecavüz etmiş oluyoruz. Tanıdığımız veya tanımadığımız kişileri kendi oluşturduğumuz girdabın içine çekebiliyoruz. Bunun vebali var, sorumluluğu var. Her şey birkaç dakikalık anlamsız bir ilgimizden, üstümüze vazife olmayan bir protestodan ya da bilinçsiz bir stres atma uğraşımızdan kaynaklanmış olabiliyor.

Günümüzde “anı yaşamanın önemi”ne dair sözlerle her yerde karşılaşıyoruz. Ama bunun gerçeğini idrak etmek neredeyse hiçbirimize nasip olmuyor. Şu an ne yapman üzerine vazife ise onu yap. Şu an işin yoksa üzerine vazife olmayan meselelere gözü kapalı dalmadan önce iyi düşün taşın.

Vakit değerlidir ve insana değer katmak içindir.

Vaktin değerini bilmeyen kendisine değer katamaz.